Den Helder - Oudeschild

Zondag 27 april 2008

Het is weer lente en dat betekend een walhalla aan leuke tochten die worden georganiseerd door bijvoorbeeld de NKB of Peddelpraat. Vandaag gaan Dik, Rik en ik op pad naar de Waddenzee! Dit is toch wel een beetje de slagroom op de taart, een tocht van Den Helder naar Oudeschild (Texel). Het is vroeg, want het is ver rijden en ik was door de voorpret-kriebels al veels te vroeg wakker, maar we gaan met goede moed op pad.
De auto ziet er een beetje uit als een zielige pakezel die te zwaar en te onethisch is overbeladen, maar hij houdt het keurig zo met 3 kano's op het dak. Met een bakje koffie buig ik me achterin over de stromingsatlas, een getijdetabel en de kaart. Vooralsnog is het vooral veel diep nadenken van "hoe zat het ook alweer", maar zo'n lange autorit doet wonderen, want na een tijdje puzzelen en veel ontvangen tips van de voorbank begint deze vrij nieuwe kost toch warempel wel leesbaar te worden.
Precies op tijd komen we aan in Den Helder waar een hele stoet auto's van alle uithoeken ook het marineterrein heeft weten te vinden. De groep van de TKBN zien we als een bonte stoet vertrekken en dan is het boten inpakken en na een korte briefing toch echt weer de Waddenzee op. Dit is pas mijn tweede tocht op zout water en stiekem steek ik toch even nog mijn vinger in de zee en jawel: het is echt echt de zee: zo zout als het maar zijn kan!

Moedertje natuur had alle weersvoorspellingen naast zich neergelegd en een bijzonder glad water met een fijn zonnetje erover gepresenteerd. Met een mooi uitzicht over de zuidkust van Texel in combinatie met de veerboot ervoor peddelen we richting Oudeschild. We gaan als een speer en stevenen al snel de haven binnen als 1 geordende en geoliede groep peddelaars. In Oudeschild doen een paar mensen zich tegoed aan de vis en is het in het zonnetje erg fijn pauze houden. In mijn achterhoofd spookt het, dat als we in 5 kwartier heen varen, we waarschijnlijk zo bijna zonder wind ook wel in 5 kwartier weer terug zullen zijn. Ik word onrustig want ik zou wel nog úren op het wad willen zwerven en besluit de zeehonden-kans te gaan proberen te vergroten. Ik gooi een onschuldig balletje op richting Thierry en Onno die vandaag de tochtleiding samen zijn met de opmerking of we niet via een ommetje terug kunnen varen. Ik was door al die mooie uitzichten, de golven en het peddelen allang weer het bestaan van stromingsatlassen vergeten...
Ik bevind mij in een combi van mezelf verwijten maken dat ik m'n mond had moeten houden en een leuke uitdaging en de spanning van kaarten die er snel bij worden gepakt waarop ik dan maar een "ommetje" moest bedenken. Na even buigen over de kaart werd mij abrupt weer duidelijk dat de Waddenzee niet het Gooimeer is waar je kriskras overheen kan varen. Maar misschien is het oversteken richting de Bollen een optie om vervolgens daar de andere stroming weer mee terug te pakken?

Ik ben heel blij als we dat dan inderdaad gaan proberen en daar heb ik geen spijt van gehad. Wat een mooie terugtocht weer! We hebben nog een paar golven mee gekregen en de sterkte van de stroming werd duidelijk toen er warempel toch echt een zeehond opdook en ik mijn blik daar niet meer vanaf kon houden. Voor je het weet is de helft van de groep door het stoppen met peddelen een flink eind weggedreven. Na een korte pauze op het water zijn we doorgevaren terug naar Den Helder. Wauw ik heb weer flink genoten! Een fijne tocht, leuke mensen, en een waanzinnig gebied! 
Op de terugtocht genieten we na en worden er al weer nieuwe tochten besproken, wanneer kunnen we weer? En het is als we weer bij de loods zijn dat ik zo moe ben en zware armen heb.... want het Gooimeer lag er toch ook wel erg aantrekkelijk weer bij. Ondanks dat het geen zout water is en ondanks dat er geen zeehonden te spotten zijn.

Martine Sprangers