Rondje over het Ketelmeer

Het ene weekend na het andere weekend kwam hetzelfde bericht over de mail: het Gooimeer is te bevroren om te kunnen varen. Met vers geslepen schaatsen klaar in de aanslag in de gang bleef het enige “buitenspelen” toch beperkt tot wandelen en hardlopen.
Tot afgelopen vrijdag (het rijke idee een eigen kano in de loods te hebben en dus op elk moment van de dag de golven in te kunnen was al erg ver in mijn hoofd was weggezakt), er een plotseling een goed bericht binnenkwam. Rik had vaarbaar water gevonden toen hij de dag ervoor als een speurhond met wiggelroede Flevoland was rondgereden. Vaarbaar water mét een keurig instapstrand.

Helaas konden maar weinig mensen van de zondagochtendgroep mee, waardoor Rik en ik alleen richting het Ketelmeer afreisden. De goden waren ons wel erg gunstig gestemd: een blauwe lucht, een krachtige winterzon, vrijwel windstil en een groot water dat lonkte. De eerste peddelslagen waren heel even onwennig, na zo lang niet in de boot te hebben gezeten. Maar al snel leek het alsof er helemaal geen verplichte winterstop was geweest. De wind trok langzaam aan tot een kleine 3 die we perfect in de rug hadden. Soms een kleine surf, mooie uitzichten over Flevolandse uitgestrekte polders, en.... een compleet leeg water. Vrijheid, ruimte en de tijd om te struinen. We zijn de dijk gevolgd tot vlak bij het Ijseloog, een kunstmatig eiland waar het vervuilde slib dat door de Ijsel wordt aangevoerd wordt opgeslagen. We wilden graag erin een kijkje nemen, maar er stonden toch wel erg veel borden met verboden toegang. Zodra Rik toch stiekum een eind de haven in vaarde kwam er een politieboot aanvaren, maar we zijn er zonder arrestaties vanaf gekomen. Eigenlijk leek het wel alsof hij ons niet eens in de gaten had, maar stoer voelden we ons wel.

Achter het “Oog” lag een stuk eiland dat erg veel weghad van de Biesbosch. Kwam toch mooi uit zo in dit weekend waarin de Biebosch tocht wederom vanwege ijs was afgelast. Bevroren strandjes, keien met ijspegels eraan, bomen met hun wortels in het water, een grote roofvogel met een watervogel in de bek. Kleine (!) waterhoendjes dobberend op de golven, nog steeds een stralende zon en twee dobberende kano's. Het zijn toch ingrediënten waar ik nog een tijdje van na kan genieten.

Op het Schokkerstrand hebben we de handen gewarmd aan een kop warme koffie op een sneeuwitte vlakte vol met ganzenpootjes. Wederom een kleine politieboot die ons vragend en met een blik van “waar zijn die lui nu toch mee bezig” aankeken. Waarschijnlijk zagen we er toch “overleefbaar” genoeg uit want na een groet vertrokken ze weer.

De terugweg hadden we de wind in ons gezicht en konden we even een beetje bikkelen. In iedergeval van mijn kant wat resulteerde in een erg mooie kanoblaar. Oei, dat is een teken dat er wel erg lang niet is gevaren!

Onder de Ketelbrug door hadden we een prachtig uitzicht richting Urk. Onbereikbaar vanwege enorme ijsschotsen die over elkaar heen waren gebuiteld. Groenlandse indrukken met de A6 razend boven je.

Het was even een stukje rijden om water te hebben, maar meer dan de moeite waard. Een mooi rondje van 20 kilometer en weer een nieuw vaarwater om te ontdekken.

Martine